Nous sommes Charlie

Door: Pjotr Bos
Gisteren was de dag dat in Frankrijk zo’n anderhalf miljoen mensen samenkwamen om te demonstreren voor de vrijheid van meningsuiting en tegen extremisme. Zo’n aantal is moeilijk te bevatten. Vorige week vonden op verschillende plekken al protesten plaats. Zo ook op de Fontys Hogeschool Journalistiek.
Bron: FHJ

Bron: FHJ

Ruim honderd docenten en studenten staan aan de straatkant, tussen de hekken van de FHJ. Camera’s van onder andere Omroep Brabant staan aan de overkant te wachten. Eerst is er wat verwarring. Moeten die bordjes omhoog? Ja die moeten omhoog.

100 keer Je suis Charlie – Wij zijn Charlie. Nous sommes Charlie. 

Een zachte miezer daalt neer, passend misschien bij de stemming. “Dat hoort er ook bij!” roept iemand. Na twee minuten beginnen hier en daar wat armen te zakken. “Het is 5 voor 11, wacht nog maar even.” De armen gaan omlaag. Er wordt gewacht, gepraat, geglimlacht en nog wat gewacht en dan is het zover. “Je moet aftellen, van 3, 2, 1…” Dat kon ze op haar telefoon niet zien. Dus ze gokt maar. En daar staan we dan, allemaal zijn we Charlie – in ieder geval vandaag.

1 minuut zijn we allemaal stil. Op zo’n moment kan er van alles door je hoofd gaan. De langzaam verstrijkende tijd. De gebeurtenissen of personen waar je stil bij staat. De regen op je hoofd. Je vrienden en collega’s voor wie je misschien nu ook wel vreest.

En dan is het even snel weer over als het begon. Iedereen stroomt naar binnen. Letterlijk, want iedereen is nat. Doorweekte blaadjes worden her en der achtergelaten. De menigte verzamelt zich en er wordt gepraat. Over angst en over moed. Over Charlie en ook over Theo van Gogh. Over collega’s en over vrijheid. Er wordt, kortom, een poging gedaan om te begrijpen. Om te begrijpen wat er is gebeurd, gaat gebeuren. En om te begrijpen wat we voelen.

Ook ik stond er tussen. Met mijn eigen doorweekte boodschap. Ook ik was toen even Charlie. Ik weet wie de mensen zijn die de uitspraken deden die ik net beschreef. Maar om ze bij naam te noemen heeft geen zin. Ze heetten toch allemaal Charlie.

De protesten van gisteren waren ook live op tv. Een man die bij de NOS zat om erover te praten – zijn naam was waarschijnlijk Charlie – zei iets wat me bijbleef: “Het is geen agressieve demonstratie. Ze zijn vasthoudend, maar niet agressief. Het deed me denken aan de beelden van die man in China, die voor een tank gaat staan – blijft staan. Die man was Charlie. Of wij ook Charlie zijn mogen we bewijzen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s